Sh*t, ik ben een zoon 😯

Sh*t, ik ben een zoon 😯

Toen ik afgelopen jaar begon met het jaartraject van Wij Zijn Bloei, was ik me nog niet bewust van wat dit mij zou brengen. Ik zei ja omdat ik een groep gelijkgestemden zocht en omdat ik wist dat ik met mezelf aan de slag wilde. Echt aan de slag. De verdieping in. Geen excuses. Gewoon vol instappen.

En dat gebeurde.

Tijdens de eerste ademsessies kwam steeds mijn relatie met mijn ouders naar de voorgrond. In het begin snapte ik niet waar dat vandaan kwam. Eerlijk gezegd wilde ik er ook niet echt over nadenken. Het zal wel… als ik gewoon door blijf ademen, komt er vast nog iets anders. Oef. En daar kwam ’ie.

In een korte ademsessie van zo’n vijftien minuten stroomden ineens de tranen over mijn wangen.

Als kind ben ik zwaar astmatisch ter wereld gekomen. De eerste jaren voelde het ziekenhuis bijna als een tweede thuis. Ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Als dit onderwerp in mijn pubertijd ter sprake kwam, werd ik altijd een beetje woest. Ik was niet zielig. Ik was niet anders. En ik wilde al helemaal geen waardering uitspreken naar mijn ouders. Jullie kozen er toch voor om ouders te worden…

Dissociatie, noemde Yordi dit. Dissociatie met mijn ouders.
Door die dissociatie heb ik mezelf het verhaal verteld dat ik het allemaal wel alleen kan. Dat ik niemand nodig heb om te leven. Dat ik dit gewoon helemaal zelf ga doen. Dat verhaal heb ik blijkbaar zo vaak tegen mezelf verteld dat het een last is geworden. Zelfs als ik omringd word door geweldige mensen die mij helpen, of in een samenwerking zit, voel ik nog steeds dat ik het alleen moet doen.

Au. Die doet pijn.

Langzaam werd duidelijk waar deze hardnekkige overtuiging vandaan kwam.
En toen kwam de volgende vraag: en nu?
Nu weet ik het… maar wat moet ik ermee?

Ik weet nog goed dat Yordi zei:
“Harm, probeer eens te kijken of je kunt zien dat je ouders dit allemaal uit liefde deden. Liefde voor jou. Liefde voor hun kwetsbare zoon in het ziekenhuis.”

Tja.
Dat gevoel kwam dus vol door mijn lijf tijdens die ademsessie.

Ik zag ineens mijn ouders voor me. Alles gevend. Alles gedaan wat je als ouder kunt doen. Altijd daar. En de tranen die vloeiden, gingen niet alleen over liefde, ze gingen ook over iets anders. Over het besef dat ik die liefde jarenlang niet wilde aannemen. Ik wilde het gewoon niet. En dat maakte me verdrietig. En ook kwaad. Kwaad op mezelf.

Waarom…
Waarom kon ik mijn ouders niet gewoon omarmen als ouders?
Waarom wilde ik het zo per se alleen doen?

Die sessie was het begin van een mooie reis. Een reis waarin ik beetje bij beetje, door te oefenen, te vallen en weer op te staan, mijn ouders meer kon omarmen. Hen steeds meer kon zien als mijn ouders. Twee mensen die vanuit liefde en zuivere intenties hun zoon hebben opgevoed, hebben zien opgroeien en mij nu als volwassen man door het leven zien gaan.

Het is bewonderingswaardig hoe dit onze relatie heeft versterkt.
Ik ben me weer gaan gedragen als hun zoon.
Ik kan hun hulp ontvangen, in plaats van afschieten.
En ik kan met liefde kijken naar alles wat zij voor mij hebben gedaan en nog steeds doen.

Sh*t.
Ik ben een zoon.
En dat is misschien wel precies wat ik te leren had.

‍