Zijn met wat er is…

Zijn met wat er is…

Het is zondagochtend, 4 januari.
Mijn achtertuin is volledig bedekt met een prachtige witte laag sneeuw. Na een korte wandeling richting Zwier, waar mijn vriendin een yogales mag geven, is dat mijn vertrekpunt voor een frisse hardloopsessie.

Dwars door de prachtige witte weilanden die rondom Abcoude liggen, zo net aan de rand van onze hoofdstad Amsterdam.

Ik geniet van de magie van een land dat ineens één grote speeltuin is geworden. Gevoelens van kind-zijn komen boven en tegelijkertijd zie ik kids, helemaal ingepakt, heerlijk rafotten in en met de sneeuw. De ene sneeuwpop na de andere ren ik voorbij. Heerlijk.

Maar wat ik ook zie, is de grijze donkere lucht boven Amsterdam die mijn kant op komt. Of andersom: ik kom haar kant op rennen.
Oei… wat gaat daaruit komen?

Na een halfuur komt die. Een keiharde hagelbui, zo recht op mijn porum. Op dat moment loop ik over een dijkje door een weiland en heb ik eigenlijk geen keuze: het wordt doorrennen.

Heel even komen de gedachten voorbij om aan te bellen bij een huis of te schuilen onder een speeltuintje dat ik verderop zie liggen. Maar het eerste is ongemakkelijk en naar mijn idee onnodig. En bij de tweede optie word ik ijskoud. Dus toch doorrennen.

En binnen een split-second verdwijnt de gedachte van:
“Shit, wat een irritante hagelbui. Precies nu…”

Naar een moment waarin ik helemaal oké ben met wat er is. Een hagelbui. En al snel komt er een nieuwe gedachte:
“Wat tof dat ik ben gaan rennen, zelfs met dit weer. Dat is discipline. Lekker bezig, Harm.”

Maar dat ene inzicht blijft hangen terwijl de hagelbui steeds minder wordt: ''Zijn met wat is…''

Nu ik aan het rennen ben, heb ik eigenlijk weinig tot geen keuze. Ik zal de hagelbui moeten accepteren en dat gaat eigenlijk vanzelf. Dan komt het woord overgave omhoog. Het woord dat voor mij betekent dat je bent met wat is en vertrouwt dat het goed komt.

Toch komt er nog een dieper inzicht.

Als het makkelijker is, met weinig tot geen keuze, om te accepteren wat is, dan wordt het tegenovergestelde ook waar: het wordt moeilijker wanneer er meer keuze is. En ineens valt dat puzzelstukje op zijn plek.

In het dagelijkse leven voel ik mij weleens onrustig of ontevreden. Dan kan ik niet zijn met wat is. En wat daaronder ligt, is dat ik dan een keuze heb om het te veranderen. Die hagelbui verander ik niet, die is er.

Dat wat ik anders wil in mijn eigen leven, heb ik wél invloed op. Dat kan ik veranderen.

Shit… die raakt.

Als ik een keuze heb en ook nog eens invloed, dan kan ik niet goed zijn met wat er is en heerst er onrust.

Het kan anders.
Anders dan gisteren.

En dan moet ik denken aan een tekst die mijn beste maatje mij deze ochtend doorstuurde:
“Niks verandert in het leven, als we niks veranderen.”

Wat mag er in jouw leven anders?

‍